سالمندی، مرحله ای طبیعی در دوران زندگی است که با تغییرات جسمی، روانی و اجتماعی بسیاری همراه می باشد. در این دوره، فرد ممکن است با تغییر در نقش های خانوادگی و سبک زندگی و هم چنین کاهش برخی ارتباطات اجتماعی مواجه شود. یکی از تجربه هایی که در این دوران ممکن است بر سلامت روان سالمندان تاثیرگذار باشد، سندرم آشیانه خالی است؛ وضعیتی که معمولا پس از مستقل شدن فرزندان و ترک خانه توسط آنان پدیدار می شود و ممکن است با احساساتی مانند دلتنگی، اضطراب، احساس گناه و تنهایی، افسردگی، اختلال در خواب و اشتها و حتی برخی علائم جسمانی همراه باشد.

اگرچه مستقل شدن فرزندان و تغییر ساختار خانواده می تواند دوره ای چالش برانگیز باشد، اما با حمایت و سازگاری مناسب می توان این مرحله را با کمترین میزان چالش، پشت سر گذاشت. حفظ ارتباط عاطفی و منظم با فرزندان، تقویت روابط با دوستان و اعضای خانواده، مشارکت در فعالیت های اجتماعی و گروهی، پرداختن به علایق و فعالیت های لذتبخش، یادگیری مهارت های جدید متناسب با سن و داشتن برنامه ریزی روزانه می تواند به کاهش احساس تنهایی و افزایش رضایت از زندگی سالمندان کمک کند. هم چنین، توجه به نیازهای عاطفی سالمندان و فراهم کردن فرصت برای حفظ استقلال و نقش آفرینی موثر در خانواده و جامعه اهمیت بسیاری دارد. لازم به ذکر است که در صورت تداوم یا شدت یافتن علائمی چون افسردگی، اضطراب، اختلال خواب و یا مشکلات جسمانی مراجعه به متخصصان و دریافت کمک های حرفه ای توصیه می شود.

مریم شفیعی، مربی گروه روانپرستاری دانشکده پرستاری و مامایی حضرت فاطمه (س)